Grenzen stellen

Heel veel mensen hebben moeite om grenzen te stellen, zowel op hun werk als in hun privéleven.

 

Zo ook L., die momenteel begeleiding bij me volgt. Ze vertelt me dat ze ‘ja’ zegt op taken die ze eigenlijk niet wil doen. Ze aanvaardt afspraken die volgens haar nutteloos zijn.
Zo is ze iedere week aanwezig op een teamvergadering waar enkel informatie wordt gegeven die ze nadien toch via e-mail ontvangt. Het liefst zou ze gewoon verder werken.
En ze blijft bijna iedere dag langer dan ze van plan was op het werk.
Met als gevolg dat ze nu een overvolle agenda heeft, stress ervaart en het gevoel heeft steeds achter de feiten aan te hollen. Terwijl ze het net wat rustiger aan wou doen en meer tijd wil vrijmaken voor de kinderen.

Waarom is het toch zo moeilijk om grenzen te stellen?

 

1. We willen graag dat iedereen ons leuk vindt

We voelen ons graag geliefd en willen erbij horen. Klinisch psycholoog Roger Covin omschrijft dit als ‘the need to be liked’. Dit zijn op zich normale en gezonde gevoelens. Het wordt pas een probleem wanneer deze ‘’need to be liked’ zo overheersend wordt dat we ja zeggen op vragen of taken, enkel uit angst om anders verstoten te worden. Uit angst om er niet meer bij te horen.

Als ik nee zeg, wat zullen ze dan wel niet van me denken? Zullen mijn collega’s of vrienden me nog wel uitnodigen voor dat etentje, als ik nu nee zeg tegen deze vergadering?

 

2. We hebben de neiging om de duur van opdrachten te onderschatten

Wanneer er extra taken of extra werk op ons afkomt, lijkt dit in eerste instantie vaak beheersbaar en haalbaar. Soms is dit effectief zo. Maar 4 keer een kwartiertje extra werk maakt dat je al een uur langer op je werk zit. En meestal duren deze taken echt wel langer dan je initieel dacht.

Of ik die uitnodigingen nog even kan versturen? Geen probleem hoor, dat is toch maar tien minuutjes extra werk…

 

3. We voelen ons snel schuldig

Een extra taak weigeren of nee zeggen doen weinig mensen. We voelen ons dan schuldig, we hebben dan het gevoel dat we de ander in de steek laten. Dus nemen we dat extra werk toch op ons, helaas vaak ten koste van onszelf.

Ik ben al zo moe, maar ik kan toch niet nee zeggen want dan moet M. haar verhuis helemaal alleen doen. Ik zal wel even een tandje bijsteken. Ik laat haar niet in de steek.

Hoe kan ik mijn grenzen beter bewaken?

 

Deze 4 tips helpen je al een heel eind op weg.

1. Stel je antwoord even uit

Of je dat vergaderverzoek wil uitsturen? Of je nog even langs de winkel kan lopen?
We hebben de neiging om automatisch ja te zeggen wanneer iemand ons iets vraagt.
Zeg niet meteen ja, maar stel je antwoord uit. Zeg dat je hier nog even over moet nadenken of dat je hiervoor je planning even wil bestuderen. Zo kan je een weloverwogen beslissing maken in plaats van automatisch en zonder nadenken een extra taak op jou te nemen.

 

2. Krijg inzicht in je waarden

Wanneer je weet wat voor jou echt belangrijk is in je leven, dan wordt het (iets) gemakkelijker om grenzen te stellen. Dan zeg je alleen nog maar ja tegen de zaken die echt bij jou passen.
Zo ontdekten we tijdens de begeleiding dat vrijheid een belangrijke waarde is voor L.
Onlangs kreeg ze de vraag of ze op haar werk een nieuwe opleiding wou geven. Dit moest wel volgens duidelijk vooropgestelde regels en ze had amper inbreng over de invulling van het thema. Dit stond haaks tegenover haar waarde vrijheid. L. kon dus duidelijk uitleggen dat ze dit wel wou doen, maar enkel als ze de opleiding zelf vorm kon geven.
Was dit niet mogelijk voor haar bedrijf? Dan kon ze, zonder zich slecht te voelen, nee zeggen én haar nee ook verantwoorden, zowel naar de ander toe als naar zichzelf.

 

3. Blokkeer tijd in je agenda

Wanneer er nog lege momenten in onze agenda staan, zeggen we al sneller ja op de vragen van anderen. Blokkeer aan het begin van de week tijd voor jezelf en voor je gezin in je agenda. Dan wordt het heel wat moeilijker om daar iets anders in te plannen.
Zo wil L. meer tijd doorbrengen met haar kinderen. Vanaf nu blokkeert ze woensdag van 12 tot 17u in haar agenda en heeft ze in fluo aangeduid dat ze maandag en donderdag de kinderen om half vier ophaalt van school. Zo kan ze veel gemakkelijker grenzen stellen wanneer ze om drie uur de vraag krijgt om deel te nemen aan een vergadering.

 

4. Leer relativeren

Gaan je collega’s je echt niet meer uitnodigen om te lunchen als jij niet meer naar de vergadering komt?
Zullen je vrienden je niet meer meevragen voor dat avondje uit als je niet helpt verhuizen? Tuurlijk niet.
Goede collega’s en goede vrienden respecteren je grenzen. Ze zullen je heus niet verstoten wanneer je eens nee zegt. Dit doe jij toch ook niet bij hen?
Probeer dit dus allemaal wat te relativeren. 

Zeg eens wat vaker nee tegen de ander.

 

Nee zeggen tegen de ander is immers ja zeggen tegen jezelf!

 

Deze blog is geschreven door Isabel Elst. Isabel is loopbaan- en lifecoach en oprichtster van Take the Leap. Ze is opgeleid tot psychologisch consulent en coach. Ze begeleidt (jong)volwassenen bij hun professionele en persoonlijke groei.

Delen op

Om jou beter van dienst te zijn, maakt deze website gebruik van cookies. Als je verder surft op deze website ga je akkoord met het plaatsen van deze cookies.